Atalanta 1Atalanta 2Atalanta 3
image description

Van Eurozetel naar yogamat

Foto Jes 14.2.2018 2 

Als een blok was ik gevallen voor Friso, een spannende foute man. Na een prachtige trouwpartij verhuisden we naar Fontainebleau, Dublin, Londen, Lissabon en Angola. Ondanks de verre buitenlanden waar hij werkte en waar ik de perfecte echtgenote "moest" zijn, pakte ik mijn afgebroken rechtenstudie weer op. Hij vond het maar niks en wilde er geen last van hebben. "Je moet mij zonen geven en mij ondersteunen, verder niks". Ik was 25 en drie maanden zwanger toen ik mijn doctoraal rechten deed in Leiden. We woonden toen in Beiroet.

Die studie kwam al twee jaar later zeer van pas.Toen ons dochtertje anderhalf was, had hij het wel gezien en verdween met de Noorderzon. 

Een klein jaar later vond ik, na vele baantjes, een echte baan in Brussel. Dank zij die afgemaakte studie die Friso de "gril van een wipkip" had genoemd. Acht jaar werkte ik als jurist in Brussel, was gelukkig met mijn fantastische kind, hertrouwde met een lieve man en werd in 1984 gekozen in het Europees Parlement. Vijftien jaar lang werkte ik me in het EP uit de naad, stortte me op mensenrechten in Tibet, Cuba, Guatemala; op emancipatie, -samen met Hedy dÁncona en Hanja May Weggen werden we de "Hollanse maffia" genoemd- , hield me bezig met talrijke dossiers als onderwijs, de euro, energie en sociaal beleid, reisde de halve wereld af en ontmoette interessante mensen als HH de Dalai Lama, Fidel Castro en Richard Gere.

Ik werd benijd om mijn prachtige leven.

Maar het waren ook tropenjaren, altijd stress, altijd hollen en draven en aan mijn eigen en andermans verwachtingen voldoen.

Ik begon me steeds schuldiger te voelen als ik weer eens hoorde:“Jessica, wat ben jij een geluksvogel, onafhankelijk, mooi werk, spannende reizen, goed uiterlijk, goede gezondheid, en dan ook nog eens een knappe lieve man en een mooi kind. Het is gewoon niet eerlijk." Ik voelde me een ondankbaar monster dat ik niet continu gelukkig was.

Toen mijn dochter, de spil van mijn leven in Nederland ging studeren, begon het kaartenhuis in elkaar te storten. Ik ging in het wilde weg om me heen meppen. Al die weggestopte emoties kwamen los. Ik verliet mijn man en meldde me aan als lid van het Nederlandse parlement, dan zat ik lekker dicht bij mijn dochter. "Je zult minstens staatssecretaris worden", werd me bijna dreigend verteld. Een tijdje later trok ik me weer terug, zogenaamd om bij mijn nieuwe vriend te zijn maar eigenlijk uit angst om door de mand te vallen.

Mijn ouders stierven, zeven weken na elkaar. Ik kreeg een burn-out ( die "bestond" toen nog niet en werd depressie genoemd) en ook nog eens galstenen. Beide negeerde ik. Ik vluchtte in het werk.

En toen, .-de rechtstreekse verkiezingen van 1999 naderden,- had ik eindelijk de “guts”om me zelf aan te kijken.

Wilde ik nog meer van hetzelfde, na vijftien jaar? Nog eens vijf jaar roofbouw op mezelf plegen? Steeds maar op zoek blijven naar geluk buiten me? Was dit het nou? Werd het geen tijd voor een nieuwe missie? Ik werd daarbij geholpen door een ontmoeting met Savitri, mede opriichter van de Dru Yoga organisatie.

Na een lang denkproces besloot ik alle carrièreschepen achter me te verbranden en op zoek te gaan naar het geheim van het leven.

Ik ging allerlei opleidingen doen, zoals Yoga, Meditatie en Persoonlijke Ontwikkeling. Ik ontdekte een Cursus in Wonderen. Ik schreef een boek”1000 plaatsen 1 thuis.”

En toen richtte ik in Spanje een Centrum op waar mensen gedurende een vakantieweek of retraite kunnen leren dat het geluk, de kracht, de vrede in jezelf zit en niet buiten je.

Het enige waar ik misschien "spijt" van heb is dat ik niet veel eerder “naar binnen” ben gegaan.

Dan zou ik vast een betere politicus zijn geweest en minder vaak in de stress zijn geschoten. Toch denk ik dat deze ervaringen goed zijn geweest.

Had ik anders jullie leven kunnen begrijpen en je op weg kunnen helpen om een gelukkiger mens te worden?

Jij en ik zijn een veel betere, want gelukkige, werknemer, ZZPer, moeder, partner, manager als we onze eigen kracht kennen en daarvoor niet van de buitenwereld afhankelijk zijn.

En weet je? Relaties, werk en al die andere dingen waar ik me altijd zo waanzinnig druk om maakte, lopen best lekker. Mooi meegenomen toch? Dat gun ik jou ook zo graag!

Jessica larive